Ik greep naar binnen en voelde iets hards.
Als er een volwassen stem uit de luidspreker was gekomen, had ik heel anders gereageerd, maar het was een kind en hij vroeg om hulp.
Dat kon ik niet zomaar negeren.
Ik drukte op de knop en boog me naar de beer toe. "Dat is Marks vader. Wie is hij?"
De verbinding werd verbroken.
Het was een kind dat om hulp vroeg.
"Nee, nee, wacht even," zei ik snel, terwijl ik opnieuw op de knop drukte. "Je hebt geen problemen. Ik moet alleen even begrijpen wat er aan de hand is."
Statisch gefluit.
Toen klonk er een trillende stem.
"Het is Leo. Help me alsjeblieft."
De naam kwam me plotseling te binnen.
Een trillende stem was te horen.
Leeuw.
De jongen met wie Mark elk weekend in het park speelde. Hij had een kristalheldere lach en schaafde voortdurend zijn knieën open.
Maar hij was een paar maanden geleden gestopt met komen.
Mark had een of twee keer naar haar gevraagd, maar was er toen mee gestopt. Ik nam aan dat ze verhuisd waren of naar een ander park waren overgestapt.
"Leo, ben je nu veilig?"
De jongen met wie Mark elk weekend in het park speelde.
Maar Leo gaf geen antwoord.
Een paar seconden klonk er een statisch gesis, waarna het stil werd. Ik drukte nogmaals op de knop.
"Leo? Hé, vriend. Ik ben er nog. Praat alsjeblieft met me."
Niets.
Ik zat daarna urenlang aan de keukentafel naar de beer te staren en me af te vragen of Leo wel in orde was.
Leo reageerde niet.
's Ochtends kwam Mark op zijn tenen en op sokken de keuken binnen, terwijl hij in zijn ogen wreef om de slaap te verdrijven.
'Waar is Beer?' vroeg hij meteen.
"Het gaat goed met hem. Ik geef hem aan je terug, maar we moeten eerst even iets bespreken."
Mark klom op zijn stoel, zijn benen bungelden in de lucht. Hij keek me aandachtig aan.
'Herinner je je Leo nog?' vroeg ik.
Haar gezicht lichtte op. "Van het park?"
"Waar is de beer?"
"Ja. Leek hij anders de laatste keer dat jullie samen speelden?"
Mark fronste zijn wenkbrauwen. "Hij wilde geen tikkertje spelen. Hij wilde gewoon gaan zitten. Hij zei dat het nu lawaaierig was in zijn huis."
Dat trok mijn aandacht. "Zei hij waarom?"
Mark haalde zijn schouders op. "Hij zei dat zijn moeder het druk had. En dat volwassenen niet luisteren als je ze iets vertelt."
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
