Toen mijn zoon een vieze, eenogige teddybeer half begraven in het gras vond, wilde ik hem niet mee naar huis nemen, maar hij liet hem niet los. Die nacht, terwijl ik over zijn buikje aaide terwijl hij sliep, gebeurde er iets in hem, en een trillende stem fluisterde zijn naam, smekend om hulp.
Elke zondag gingen mijn zoon Mark en ik samen wandelen.
We maakten deze wandelingen nu al twee jaar, sinds mijn vrouw is overleden.
Hoe moe ik ook was, hoeveel papierwerk er ook op mijn bureau lag opgestapeld, of hoeveel e-mails er ook onbeantwoord waren gebleven, we gingen wandelen. Gewoon wij tweeën.
Mark had het nodig. Verdorie, ik ook.
Elke zondag gingen mijn zoon Mark en ik samen wandelen.
Hij is een briljant kind. Zijn zachtaardigheid beangstigt me soms, omdat de wereld niet altijd even zachtaardig is.
Sinds de dood van zijn moeder lijkt alles hem veel intenser. Hij schrikt van het minste geluid en stelt vragen waarop ik geen antwoord weet.
Hij kijkt me aan alsof hij wacht tot ik ook verdwijn.
Er zijn dagen dat ik nog steeds vergeet dat ze er niet meer is. Ik draai me om om iets tegen haar te zeggen, en de plek waar ze stond is nu gewoon leeg.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
