Het duurde meerdere pogingen voordat het schoon was.
Ik heb de gescheurde naad aan de achterkant zorgvuldig dichtgenaaid.
Mark keek dit alles toe, bleef er vlakbij en raakte de beer om de paar minuten aan, alsof hij wilde controleren of het wel echt was, en vroeg wanneer de beer klaar zou zijn.
Die avond, toen ik Mark instopte, omhelsde hij Bear stevig. Ik bleef even staan en keek toe hoe hij in slaap viel.
Ik bukte me dus om de hoes nog een laatste keer goed te doen, en toen gebeurde er iets wat me diep verontrustte.
Toen ik Mark instopte, omhelsde hij Beer stevig.
Mijn hand raakte de buik van de beer aan.
Er werd iets in beweging gezet.
Er ontstond een statische ontlading in het hart van het speelgoed. Sterk. Plotseling.
Toen klonk er een klein, trillend stemmetje door de stof heen.
"Mark, ik weet dat jij het bent. Help me."
Het bloed stolde me in de aderen.
Statische explosie afkomstig uit de kern van het speelgoed.
Ik staarde naar de beer, mijn hart klopte zo hard dat ik het in mijn keel voelde.
Het was geen liedje, geen vooraf opgenomen lachgeluid en geen enge storing van een speeltje.
Het was een menselijke stem.
De stem van een kind.
En ze hadden de naam van mijn zoon hardop uitgesproken.
Ze hadden de naam van mijn zoon hardop uitgesproken.
Ik heb Mark bekeken.
Hij sliep nog steeds, wonderbaarlijk genoeg.
Ik pakte de beer vervolgens zo voorzichtig mogelijk vast en schoof hem uit Marks handen zonder hem wakker te maken.
Ik liep achteruit de kamer uit en sloot de deur bijna helemaal achter me.
Mijn gedachten raasden door mijn hoofd en ik fantaseerde over allerlei vreselijke scenario's.
Ik ving de beer zo voorzichtig mogelijk.
Was het een grap? Een bewakingsapparaat?
Werd er naar ons gekeken?
Ik droeg de teddybeer door de gang alsof hij elk moment kon ontploffen.
In de keuken legde ik het op tafel onder het felle licht van de plafondlamp en scheurde ik de naad open die ik een paar uur eerder zo zorgvuldig had dichtgenaaid.
Werd er naar ons gekeken?
De vulling was over de tafel gemorst. Ik stak mijn hand erin en voelde iets hards.
Ik haalde het eruit en bekeek het vol ongeloof.
Het was een klein plastic doosje met een luidspreker en een knop, alles bij elkaar gehouden met plakband.
Terwijl ik het aan het onderzoeken was, hoorde ik de stem opnieuw.
