Ze sprak nooit over haar privéleven en had zelfs geen precies adres opgegeven. Emiliano wist de buurt te vinden met behulp van een aanwijzing op een oude contactvel. Het was een eenvoudige buurt met smalle straatjes, huizen met muren die door de tijd en de zon waren aangetast, en een totaal andere sfeer dan alles wat hij kende. Toen hij er eindelijk aankwam, stapte hij enigszins nerveus uit de auto. Hij wist niet of hij wel de juiste beslissing nam.
Het was donderdagochtend. Emiliano Arriaga, een gerenommeerd zakenman, was vroeger dan gebruikelijk opgestaan.
De zon scheen door de grote ramen van zijn kamer, maar hij was al uren wakker.
Hij had niet veel geslapen, niet omdat hij aan slapeloosheid leed, maar omdat er iets hem dwarszat.
Iets met een voor- en achternaam: Julia Méndez.
Julia was zijn dienstmeid.
Ze had ruim vijf jaar in zijn villa gewerkt.
Altijd stipt, altijd discreet, altijd glimlachend, zelfs wanneer haar ogen vermoeid leken van de stilte.
Emiliano was nooit nieuwsgierig geweest naar het privéleven van zijn medewerkers.
Hij was een drukbezet, praktisch ingestelde man die gewend was aan resultaten en niet aan emoties.
Maar er was de afgelopen weken iets veranderd.
Hij begon dingen op te merken.
Klein, bijna onzichtbaar.
De dag dat Julia flauwviel in de tuin in de zon.
Haar handen trilden lichtjes toen ze een dienblad vasthield.
De mysterieuze telefoontjes die ze ontving, deden haar de tranen in de ogen springen, hoewel ze altijd zei dat het "gewoon stof" was.
Die ochtend annuleerde Emiliano zijn belangrijkste afspraak.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
