Het was donderdagochtend en Emiliano Arriaga was vroeger dan normaal wakker geworden.
Hij had nauwelijks geslapen, niet door slapeloosheid of stress, maar omdat er al dagen iets door zijn hoofd spookte, iets wat hij maar niet uit zijn hoofd kon zetten. Dit iets had een voor- en achternaam: Julia Méndez. Niet omdat hij verliefd op haar was, of in ieder geval nog niet, maar omdat hij details had opgemerkt die hij eerder over het hoofd had gezien. Julia was zijn dienstmeisje. Ze werkte al meer dan vijf jaar in zijn villa.
Ze was nooit te laat, klaagde nooit en had altijd een glimlach op haar gezicht, zelfs niet als ze donkere kringen onder haar ogen had en haar rug krom stond van vermoeidheid.
Emiliano had zich nooit bemoeid met haar privéleven. Hij was respectvol, maar ook een erg druk man, eigenaar van meerdere bedrijven, gewend dat alles om hem draaide en met een volle agenda vol vergaderingen, reizen en evenementen, waarvan hij zich sommige niet eens meer herinnerde.
Maar iets aan Julia had de laatste tijd zijn aandacht getrokken. Het was niet slechts één ding, het was een reeks gebeurtenissen.
Die keer dat ze flauwviel tijdens het opruimen van de tuin, de manier waarop haar zicht wazig werd als ze aan de telefoon was en dacht dat niemand luisterde, of de dag dat ze in stille tranen uitbarstte tijdens het afwassen, zich er niet van bewust dat hij haar vanaf het terras had gezien.
Die donderdag annuleerde Emiliano een belangrijke afspraak en liet zijn auto klaarmaken. Hij wilde haar geen cheque of postwissel sturen. Deze keer wilde hij haar zien. Hij had besloten om zonder aankondiging naar haar huis te rijden. Hij vertelde zijn assistent dat hij de ochtend vrij zou nemen en ging alleen, zonder gezelschap, zonder chauffeur en zonder iemand iets te vertellen.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
