Hij zei tegen zijn assistent dat hij niet op hem hoefde te wachten.
Hij pakte de sleutels van zijn vrachtwagen en besloot onverwachts naar Julia's huis te gaan.
Hij wist niet precies waarom hij het deed.
Hij voelde gewoon dat hij het moest doen.
Haar adres achterhalen was niet eenvoudig.
Julia sprak nooit over zichzelf, haar familie of haar verleden.
Maar tussen oude personeelsdocumenten vond Emiliano een wazig, handgeschreven adres.
Hij volgde het spoor naar een arme wijk aan de rand van de stad.
De straten waren smal, de muren bladderden af, kinderen speelden op blote voeten tussen de plassen en het gelach.
Het was totaal anders dan de plekken die Emiliano gewend was.
Hij parkeerde voor een klein crèmekleurig huisje met een tuin vol verwelkte bloemen en een roestige fiets die tegen de muur leunde.
Hij klopte op de deur.
Zwijg.
Hij klopte opnieuw aan.
Hij hoorde langzame, schuifelende voetstappen.
De deur ging slechts enkele centimeters open.
'Meneer Arriaga?', zei Julia, verrast en met trillende stem.
'Het spijt me dat ik zo onverwacht langskom,' antwoordde hij. 'Ik wilde gewoon even met je praten.'
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
