Toen ik mijn man, tussen de lachbuien door, tegen zijn vrienden hoorde zeggen dat hij betwijfelde of "dit belachelijke huwelijk" nog een jaar zou standhouden omdat ik "niet eens op zijn niveau" zat, knapte er iets in me – maar niet in mijn stem. Ik glimlachte, hief mijn glas en antwoordde met een kalmte die de hele tafel deed rillen: "Waarom een jaar wachten? Laten we er vandaag een einde aan maken." Ik liet de ring op het aanrecht liggen en liep weg zonder om te kijken. Diezelfde avond liet een bericht van zijn beste vriend me sprakeloos achter.
"Ik betwijfel of dit belachelijke huwelijk nog een jaar standhoudt. Ze komt bij lange na niet in de buurt van mijn niveau."
Javiers woorden galmden door de bar als gebroken glas, maar alleen de barman en ik leken ze te horen terwijl we deden alsof we de glazen afveegden. Zijn vrienden barstten in lachen uit en sloegen hem op de rug alsof hij net een doelpunt voor Real Madrid had gescoord.
Ik hield een glas witte wijn vast. Ik merkte dat mijn vingers trilden, dus ik klemde het glas steviger vast. Ik wilde ze niet de voldoening geven om me te zien bezwijken.
Ik glimlachte. Die kille glimlach die je alleen opzet als je niets meer te verliezen hebt.
'Waarom een jaar wachten?' zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek. 'Laten we hier vandaag nog een einde aan maken.'
Een zware stilte daalde neer rond de tafel, een stilte die zelfs de muziek uit de Malasaña-bar niet kon verdrijven. Sergio liet een nerveus lachje horen. Diego, Javiers beste vriend sinds de middelbare school, keek ongemakkelijk weg.
Javier trok een wenkbrauw op, dronken van ego en bier.
"Doe niet zo dramatisch, Lucía, het was maar een grapje," zei hij, terwijl hij zijn hand opstak. "Zie je? Ze is gevoelig. Dat bedoel ik: ze kan me niet bijbenen."
'Perfect,' antwoordde ik, terwijl ik mijn glas op tafel zette. 'Dan kan iedereen zijn eigen weg gaan.'
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
