Deel 1
Je had nooit gedacht dat verraad naar nat vinyl, goedkope luchtverfrisser en regen kon ruiken.
Het is het eerste wat je opvalt als je plaatsneemt achter het stuur van Fernando's oude gele taxi, geparkeerd op een steenworp afstand van het chique winkelcentrum waar je vrouw 's middags graag wandelt en zich de koningin van de stad waant. De regen klettert in onregelmatige stoten tegen de voorruit en verandert die in een glinsterende grijze sluier. Je handen, die je meer gewend bent aan het ondertekenen van contracten voor hotelovernames en -uitbreidingen dan aan het vastgrijpen van een gebarsten stuurwiel, voelen vreemd onvast aan.
Je praat jezelf aan dat het een vermomming is.
De pet.
De zonnebril.
Het geruite overhemd met vlekken.
Het goedkope horloge om je pols, in plaats van het horloge dat normaal gesproken je naam aankondigt voordat je iets zegt.
Maar het is niet de vermomming die je op het verkeerde spoor zet. Het is de boodschap die zo diep in je geheugen gegrift staat dat je die nu nog steeds met open ogen kunt lezen.
Tot morgenmiddag 3 uur, zoals altijd. Ik hou van je.
Je vond het een week geleden bij toeval op Catarina's telefoon.
Tenminste, dat is wat je jezelf steeds maar weer wijsmaakt.
Je was nooit het type echtgenoot dat in lades rommelde, elektronica controleerde of achterdocht tot een dagelijkse gewoonte maakte. Je vond vertrouwen een essentiële eigenschap van de beschaving, en misschien was dat ooit ook zo. Of misschien was het gewoon makkelijker om in vertrouwen te geloven toen je leven vol succes was. Mannen zoals jij, die vanuit het niets een imperium opbouwen, denken graag dat verraad alleen de zwakken overkomt. De onvoorzichtigen. Mannen die niet weten hoe ze risico's moeten beheersen.
Toen zijn telefoon op het keukeneiland lag, kwam er een bericht binnen van een onbekend nummer, en ineens begreep je hoe broos arrogantie is.
Je hebt haar niet geconfronteerd.
Dat was het vreemdste.
Dat had je moeten doen. Een betere echtgenoot had het misschien wel gedaan. Een eerlijkere man zou het zeker gedaan hebben. Maar zodra je de situatie begreep, nam je instinct het over, en het was niet het instinct van een echtgenoot. Het was het instinct van een bouwer, een strateeg, een man die decennialang had overleefd door nooit een gevecht aan te gaan zonder te weten waar de uitgangen waren.
In plaats van antwoorden te eisen, bedacht je een plan.
Dit plan was belachelijk.
Fernando wist het. Jij wist het. Zelfs nu, zittend in deze taxi, met de regen die langs de voorruit stroomt en een kop ondrinkbare koffie die in de houder afkoelt, weet een deel van jou nog steeds dat de situatie absurd is. Pablo Rivas, hotelmagnaat, voorzitter van de raad van bestuur, de "visionaire zakenman" die de tijdschriften afschilderen, ineengedoken in een taxi als een jaloerse dwaas uit een melodrama. Als een journalist je zo zou zien, zou de hele stad er een maand lang over schrijven.
Maar schaamte is een vreemde brandstof. Het kan bijna alles aandrijven als de vernedering maar in een voldoende pure vorm brandt.
Om 14:57 uur zie je haar.
Catarina stapt onder de luifel van het winkelcentrum naar buiten, met de ene hand haar tas stevig vastgeklemd en de andere hand de pijpen van haar crèmekleurige broek optrekkend om de plassen te vermijden. Zelfs in de regen beweegt ze zich gracieus. Dat is een van de verborgen wreedheden van de liefde. Mensen worden niet lelijk simpelweg omdat ze je hebben verraden. Soms blijven ze vreselijk zichzelf, en dat maakt de zaken alleen maar erger.
Ze kijkt de stoep af.
Je laat je hoofd iets zakken, waardoor de schaduw van de pet je gezicht in het donker hult.
Vervolgens wenkt ze je met een klein, ongeduldig gebaar naar zich toe.
Je maag trekt zo erg samen dat het pijn doet.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
