De scherpe geur van citroenreiniger vermengde zich met het warme aroma van versgebakken brood, en het contrast was zo sterk dat ik als aan de deurpost bleef staan, er even van overtuigd dat ik door vermoeidheid in het verkeerde appartement terecht was gekomen.

Mijn eerste gedachte was dat ik de verdiepingen verkeerd geteld had na alweer een slopende werkdag. Mijn tweede was dat er was ingebroken en dat iemand mijn leven op een verontrustende manier overhoop had gehaald. Beide hypotheses vielen in duigen toen ik Olivers scheve potloodtekening zag, die nog steeds met plakband aan de koelkast hing, naast mijn beschadigde keramische mok.

Het appartement was onmiskenbaar van mij, en toch vreemd genoeg getransformeerd. De dekens, die normaal gesproken in wanorde lagen, waren netjes opgevouwen. De snoepverpakkingen waren verdwenen. De gootsteen, die normaal gesproken overstroomde met sporen van overleving, glansde schoon en was leeg.

Toen hoorde ik een geluid in de keuken.

Een lange man draaide zich langzaam van het fornuis af, leunend op een kniebrace. Even weigerde mijn geest deze vreemdeling te verbinden met het vredige huiselijke tafereel dat zich voor mijn ogen afspeelde.

Hij droeg een van mijn oversized grijze T-shirts, waarvan de mouwen vreemd genoeg onder zijn ellebogen hingen. Op het aanrecht stond een cakevorm en daarnaast een bord dat de geur van gesmolten kaas en kruiden verspreidde.

Hij hief onmiddellijk zijn handen op, met de handpalmen open.

'Ik ben niet in je kamer geweest,' zei hij snel, kalm maar alert. 'Ik heb alleen de kamers op de begane grond schoongemaakt. Ik dacht dat dat wel het minste was wat ik kon doen om je vertrouwen te winnen.'

Mijn hart bonkte in mijn oren.

"Hoe heb je dat allemaal voor elkaar gekregen?"

Hij gebaarde naar de kok. "Vroeger kookte ik veel, voordat de dingen... veranderden."

Op tafel lagen twee goudbruine croque-monsieur sandwiches en een kom soep bestrooid met peterselie en tijm. De vermoeidheid knaagde nog steeds aan me, maar een vleugje achterdocht bekroop me.

"Je hebt mijn kasten doorzocht zonder het me te vragen."

"Ik was op zoek naar ingrediënten, niet naar persoonlijke spullen," antwoordde hij kalm. "Ik heb genoteerd wat ik gebruikt heb."

Hij wees naar een opgevouwen bankbiljet dat naast mijn sleutels lag.

Brood, kaas, wortels, selderij, bouillonblokjes. Zo snel mogelijk aanvullen.

"Vervangen? Waarmee?"

Voordat hij kon antwoorden, stormde Oliver de gang uit, zijn rugzak stuiterend.

"Mam! Adrian heeft de deur gerepareerd die altijd klemde!"

Ik knipperde met mijn ogen. "Opgelost?"

Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.