"Het sluit nu perfect," zei Oliver trots. "En hij liet me eerst mijn huiswerk afmaken."

Adrians lippen trilden lichtjes. "Hij kan zich goed concentreren als het stil is."

Ik liep naar de voordeur, die al maanden kraakte en klemde.

Het sloot zonder problemen. Het slot draaide moeiteloos.

Opluchting en onrust botsten in mij.

"Waar heb je geleerd om dit soort reparaties uit te voeren?"

"Voordat ik mijn knieblessure opliep, werkte ik in het onderhoud van gebouwen en faciliteiten voor een aannemer in de ziekenhuisbranche," zei hij.

De volgende vraag was abrupter dan ik had verwacht: "Waarom sliep je vannacht voor de supermarkt?"

Zijn blik gleed naar beneden. "Geschillen over arbeidsongevallen. Onbetaalde huur. Familieondersteuning... is verdwenen."

Ik kruiste mijn armen en herpakte me. "Ik heb ermee ingestemd dat je één nacht blijft."

'Ik begrijp het,' zei hij zachtjes. 'Ik was niet van plan langer te blijven dan gepland. Maar ik kon niet weggaan zonder te proberen het risico dat je hebt genomen goed te maken.'

Toen deed hij iets waardoor mijn ruggengraat zich verstijfde.

Hij greep in mijn jaszak en haalde er een keurig gesorteerde stapel post uit, gecategoriseerd op type.

"Ik heb niets verzegelds geopend," voegde hij er meteen aan toe. "De kennisgeving van uw huisbaas lag al open op het aanrecht."

Mijn keel snoerde zich samen.

'Je hebt nog maar twee uitzettingsbevelen over,' zei hij zachtjes.

"Ik weet."

"Ik kan nog geen geld meebrengen," vervolgde hij, "maar ik kan wel onderpand bieden."

Een klein, vreugdeloos lachje ontsnapte me. "Verhuurders staan ​​niet bepaald bekend om hun medeleven."

'Nee,' antwoordde hij kalm. 'Ze reageren naar gelang hun voordeel.'

Die avond, nadat Oliver in slaap was gevallen, zat ik tegenover Adrian aan de keukentafel, de opzegging van de huurbaas trillend in mijn handen.

'Sta me toe het gebouw morgen te inspecteren,' stelde hij zachtjes voor.

De eenvoud van zijn voorstel verontrustte me. Hij reageerde niet op de chaos.

Hij analyseerde de structuur.

Zaterdagmorgen sijpelde er een zwak licht door de dunne gordijnen. Ik had bijna verwacht dat hij 's nachts zou verdwijnen, maar stipt om zeven uur stond hij daar, klaar, zijn bankschroef op zijn plaats, mijn oude gereedschapskist open.

'Ik vertrek wanneer u mij dat vraagt,' zei hij. 'Tot die tijd blijf ik nuttig.'

We liepen richting het kantoor van het gebouw, achter de zoemende wasmachines. Meneer Pritchard keek op, al geïrriteerd.

"Uw huur is achterstallig."

'Dat weet ik,' zei ik kalm.

Hij keek naar Adrian. "En wie ben jij?"

"Een tijdelijke adviseur," antwoordde Adrian nonchalant. "Ik wil graag een aantal onopgeloste onderhoudsproblemen aanpakken die de veiligheid van de huurders in gevaar brengen."

Meneer Pritchard grinnikte. "Er zijn geen grote problemen."

"De verlichting in het achterste trappenhuis is defect. De leuningen op de derde verdieping zijn instabiel. De afvoer van de wasdroger is gevaarlijk verstopt. Het deurkozijn van appartement 3C is al maanden scheef," zei Adrian kalm.

Meneer Pritchard verstijfde. "Wie heeft je dat verteld?"

"Het gebouw heeft het gedaan."

De stilte duurde voort.

Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.