'Ik begrijp het. Dank u wel, dokter Harrison. Ik zal de betaling naar uw praktijk sturen.'
Nadat de dokter was vertrokken, schonk mijn vader zichzelf drie vingers bourbon in en staarde uit het raam naar de rivier.
'Vader, het spijt me,' zei ik zachtjes.
Hij draaide zich niet om. 'Waarvoor? Omdat ik te vroeg geboren ben? Omdat ik ziek ben? Omdat ik...' Hij pauzeerde en nam een lange slok. 'Het is niet jouw schuld, Thomas, maar dit is onze realiteit.'
Maar mijn vader nam geen genoegen met slechts één mening. Een week later kwam dokter Jeremiah Blackwood uit Vixsburg. Hij was jonger dan dokter Harrison, agressiever in zijn onderzoek en brutaler in zijn behandeling van mijn lichaam. Maar zijn conclusie was identiek: ernstig hypogonadisme met bijbehorende onvruchtbaarheid. De aandoening is permanent en ongeneeslijk.
In maart kwam er een derde dokter uit New Orleans. Dokter Antoine Merier was een Creoolse arts die in Parijs had gestudeerd en met een zwaar Frans accent sprak. Hij was de meest zachtaardige van de drie en verontschuldigde zich voor het indringende karakter van het onderzoek.
Maar zijn oordeel was hetzelfde. "Alleen wij, behalve uw zoon, kunnen geen kinderen verwekken. Zijn ontwikkeling is gestagneerd. Er kan niets aan gedaan worden."
Drie artsen, drie onderzoeken, drie identieke conclusies. Thomas Bowmont Callahan was onvruchtbaar, niet in staat zich voort te planten, niet in staat de familielijn voort te zetten.
Het nieuws verspreidde zich razendsnel door de Mississippi Planters' Society, als roddels onder mensen die niets beters te doen hadden dan hun zakelijke aangelegenheden te bespreken. Mijn vader deed geen poging het geheim te houden. Wat zou het nut ervan zijn? Elke vrouw die met me wilde trouwen, zou het toch moeten weten. Beter nu eerlijk zijn dan later beschuldigingen te moeten incasseren.
De Hendersons trokken hun dochter onmiddellijk terug uit de discussie. De Rutherfords, die interesse hadden getoond om me aan hun jongere dochter voor te stellen, stuurden een beleefd bericht van afwijzing. De Prestons, de Montgomerys, de Fairfaxes, al die vooraanstaande families die mijn fysieke zwakte wellicht hadden genegeerd vanwege het fortuin van de Callahans, vonden plotseling redenen waarom hun dochters ongeschikt waren als echtgenotes of al elders waren uitgehuwelijkt.
Maar het waren niet alleen de privé-afwijzingen die pijn deden. De publieke commentaren deden dat ook.
Ik hoorde mevrouw Harrison in april in de kerk zeggen: "Wat jammer van die Callahan-jongen. De rechter heeft zoveel rijkdom, en er is geen rechtmatige erfgenaam aan wie hij het kan nalaten. Je vraagt je af waar al die ophef over gaat."
Op een feestje dat mijn vader in mei gaf, zei een van de gasten, dronken van mijn vaders uitstekende whisky, luid genoeg dat ik hem vanuit de gang kon horen: "Zo is de natuur nu eenmaal, toch? Zwakke individuen horen zich niet voort te planten. Dat houdt de kudde gezond."
Een plantagehouder uit Louisiana die me bezocht en een paard inspecteerde dat mijn vader te koop aanbood, merkte op: "Goed dier. Sterke lijnen, goede conditie, een bewezen dekhengst. Niet zoals je zoon, hè? Soms loopt het fokken gewoon mis."
Elke opmerking was een dolkstoot in mijn rug, maar ik leerde niet te reageren. Wat zou het nut ervan zijn? Ze hadden gelijk in de zin die zij begrepen. Ik was een waardeloos product, een mislukte investering, een dode tak aan de familiestamboom.
Mijn vader trok zich in de lente en zomer van 1858 terug in zichzelf. Hij bleef de plantage met zijn gebruikelijke efficiëntie beheren, bleef rechter in het district en bleef sociale bijeenkomsten bijwonen. Maar thuis werd hij steeds afstandelijker. Hij bracht lange uren door in zijn studeerkamer met bourbon en juridische documenten, werkend aan iets waarover hij weigerde met mij te praten.
Ik vluchtte in de wereld van boeken. De bibliotheek van mijn vader telde meer dan 2000 boeken, waarvan ik de meeste al had gelezen toen ik negentien was. Ik hield vooral van filosofie en poëzie. Marcus, Aurelius, Epictetus, Keats, Shelley, Byron. Ik vond troost in de woorden van hen die nadachten over lijden, sterfelijkheid en de menselijke conditie.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
