Een klein meisje verkocht haar fiets zodat haar moeder te eten had — toen ontdekte een maffiabaas wie alles van hen had afgenomen.
Het was net begonnen te regenen toen de zwarte SUV voor de oude buurtwinkel stopte. Rocco Moretti stapte uit om te bellen, maar voordat hij een nummer kon intoetsen, hoorde hij een klein stemmetje achter zich.
"Meneer... meneer, kunt u mijn fiets kopen?"
Hij draaide zich om. Daar stond een klein meisje, met een roestige roze fiets in haar hand, rillend in de regen. Haar schoenen waren gescheurd, haar gezicht bleek en haar ogen zagen er veel te vermoeid uit voor haar leeftijd.
Rocco fronste zijn wenkbrauwen.
"Wat doe je hier helemaal alleen?"
Ze duwde de fiets met beide handen naar hem toe.
"Alsjeblieft. Mama heeft al dagen niets gegeten. Ik kan de spullen in huis niet verkopen, dus verkoop ik mijn fiets."
Rocco voelde een knoop in zijn borst. Kinderen meden hem meestal. Volwassenen waren bang voor hem. Maar dit meisje was wanhopig genoeg om het aan te durven spreken tegen een man zoals hij.
'Hoe lang is het geleden dat ze voor het laatst gegeten heeft?' vroeg hij zachtjes.
Het jonge meisje aarzelde even voordat ze fluisterde: "Sinds de mannen er zijn."
Rocco kneep zijn ogen samen.
"Welke mannen?"
Ze keek nerveus om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand haar hoorde.
"Degenen die zeiden dat mama schulden had... Ze namen alles mee. De meubels, de kleren. Ze namen zelfs het wiegje van mijn kleine broertje mee."
Rocco klemde zijn tanden op elkaar. Hij had al vaker verhalen als deze gehoord - woekeraars, afpersers, straatboeven - maar toen het meisje haar mouw opstroopte en hij de blauwe plekken op haar magere arm zag, verstijfde hij van angst.
"Ze zeiden dat mama het aan niemand mocht vertellen," voegde ze er zachtjes aan toe. "Maar ik herkende er één van hen."
Rocco boog zich voorover, zijn stem laag en beheerst.
"Zeg me wie."
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
