Route 49 was stil die late namiddag, met een stilte die deed denken aan de stilte die aan zonsondergang voorafgaat. De amberkleurige hemel strekte zich uit over de lange weg die Robert McAllister talloze keren had afgelegd. Het gestage gesnor van zijn motorfiets was altijd zijn troost geweest, een vertrouwd ritme dat hem hielp vol te houden wanneer het verleden dreigde hem in te halen.
Plotseling verschenen er knipperende lichten in zijn achteruitkijkspiegel.
Rood en blauw. Helder. Onvermijdelijk.
Robert zette zijn motor aan de kant van de weg en schakelde de motor uit. Hij zuchtte, hij vermoedde al wat de oorzaak was. Zijn achterlicht was weer eens kapot. Hij was van plan het vanochtend te repareren, maar hij was de tijd vergeten, zoals zo vaak gebeurde. Sommige gewoonten komen met de leeftijd. Andere, voortkomend uit een leven dat hij grotendeels alleen heeft doorgebracht.
Hij wachtte, zijn helm nog op zijn hoofd, zijn handen op het stuur. Voetstappen naderden. Doelbewust. Vermoeid.
"Hallo meneer."
De stem was kalm en professioneel. Vrouwelijk. Jong, maar zelfverzekerd.
"Weet u waarom ik u vandaag heb gearresteerd?" vroeg de agent.
Robert schudde langzaam zijn hoofd. "Waarschijnlijk door het achterlicht," zei hij. Zijn stem was schor, getekend door jarenlange blootstelling aan de wind en lange reizen.
"Inderdaad," antwoordde ze. "Rijbewijs en kentekenbewijs, alstublieft."
Hij stak zijn hand in zijn jaszak, zijn vingers trilden, en haalde zijn portemonnee tevoorschijn. Hij bekeek de papieren en keek voor het eerst op.
Op dat moment leek alles in hem stil te staan.
De agente stond op slechts enkele stappen afstand. Haar uniform was smetteloos en ze hield haar hoofd hoog. Het insigne op haar borst weerkaatste de laatste zonnestralen terwijl ze haar papieren bekeek. "Agent Sarah Chen," stond er.
Sarah.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
