Ze was de lieveling van Amerika, een vrouw wiens glimlach de bioscoopschermen over de hele wereld verlichtte. Maar in april 1968 werd alles wat ze dacht te weten over haar leven in een oogwenk verbrijzeld.
Die dag overleed Doris Days echtgenoot, Martin Melcher, plotseling aan een vergroot hart. Ze rouwde diep om hem. Ze waren zeventien jaar samen geweest. Hij was haar manager, haar partner en de persoon van wie ze geloofde dat hij haar toekomst beschermde.
Althans, dat dacht ze.
Toen de advocaten arriveerden om de nalatenschap af te handelen, ging Doris zitten, in afwachting van de papieren voor haar erfenis. Ze had het immers zelf verdiend. "Que Sera, Sera" was een wereldwijd volkslied geworden. De film "The Party Line" maakte haar de bestbetaalde actrice van het land. Ze maakte negenendertig films, verkocht miljoenen platen en bouwde een imperium op waarvan iedereen dacht dat het veilig was.
Ze opende de envelop, in de verwachting van rust. In plaats daarvan trof ze een verwoestende realiteit aan. Doris Day was helemaal niet rijk. Ze had een schuld van $450.000. Elke dollar die ze ooit had verdiend, was verdwenen. Haar man had in het geheim haar hele fortuin geïnvesteerd in rampzalige zakelijke projecten, zonder het haar te vertellen. Olievelden die nooit olie produceerden. Hotels die failliet gingen. Lege beloftes en riskante plannen die alles opslokten.
Hij tekende contracten op haar naam. Hij sloot deals waar ze nog nooit van had gehoord. Hij gokte haar levenswerk weg.
En toen kwam de wreedste verrassing van allemaal. Hij had haar vastgelegd voor een televisieserie die ze nog nooit had gezien. Een vijfjarig contract met CBS was al getekend. "The Doris Day Show" wachtte op haar, en als ze weigerde, zou ze een rechtszaak aan haar broek krijgen die ze zich niet kon veroorloven.
De meeste mensen zouden er kapot van zijn geweest. Doris verscheen op de set.
Ze was er niet omdat ze beroemd wilde worden. Ze was er omdat ze moest overleven. Ze was zesenveertig jaar oud, begon helemaal opnieuw, lachend voor de camera terwijl ze achter de schermen probeerde haar leven weer op te bouwen.
Miljoenen kijkers stemden elke week af op de hartverwarmende sitcom over een weduwe. Ze wisten niet dat ze een vrouw in het echt zagen vechten voor haar toekomst. Achter elke lach schuilde iemand die verraden was door de persoon die ze het meest vertrouwden. Achter elke zonnige scène schuilde iemand die alles had verloren.
Maar ze liet die pijn nooit zien.
"The Doris Day Show" liep vijf seizoenen. Het werd een succes. Langzaam, salaris na salaris, bouwde Doris weer op wat haar was afgenomen. Toen besloot ze te vechten.
In 1974 spande ze een rechtszaak aan tegen Jerome Rosenthal, de zakenpartner en advocaat van haar overleden echtgenoot. Ze beschuldigde hem van fraude en misbruik, van het helpen plunderen van haar rekeningen en van het zwijgen terwijl haar levenswerk verdween. Het proces bracht schokkende details aan het licht. Contracten getekend zonder haar medeweten. Investeringen gedaan zonder haar toestemming. Jarenlange fraude. De jury oordeelde in haar voordeel. De schadevergoeding bedroeg 22.800.000 dollar.
Het innen van deze schulden duurde jaren. De beroepsprocedures sleepten zich eindeloos voort. De vertragingen liepen op. Ze ontving nooit het volledige bedrag, maar ze bleef vechten. Ze wilde verantwoording, geen wraak.
Tegen 1973, toen haar show eindigde, had Doris haar financiële stabiliteit herwonnen. Ze bouwde haar leven opnieuw op. Ze won de rechtszaak. En toen deed ze iets wat Hollywood nooit zou begrijpen.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
