"Het is prachtig," zei ze. "Het is gedisciplineerd. Het weet precies wat het is."
Valeria lachte. "Dat is gewoon een andere manier om een jurk te beschrijven."
Je opende je portemonnee en haalde er wat briefjes uit. Je gooide ze richting de prullenbak naast Mariana's karretje. De briefjes dwarrelden naar beneden, als een lichte sneeuwbui.
'Hier,' zeg je. 'Voor het voorrecht om te dromen. Want iets bewonderen betekent niet dat je er thuishoort. Iemand zoals jij zou tien levens lang vloeren kunnen schrobben en nog steeds geen knoopje kunnen betalen.'
Valeria lachte dit keer nog harder. Een paar voorbijgangers draaiden zich om om te kijken.
Mariana gaf niet toe voor het geld.
Ze antwoordde niet meteen. Ze bekeek de jurk nog eens aandachtig, en er was iets ondoorgrondelijks op haar gezicht dat je, voor een absurd klein beetje, aan je eigen zelfvertrouwen deed twijfelen. Toen draaide ze zich naar je toe.
"Niet alles wat waarde heeft, hoeft per se gekocht te worden door degene die ernaar kijkt," zei ze zachtjes.
Je glimlachte spottend. "Je spreekt altijd in raadsels. Dat is altijd al je probleem geweest. Geen urgentie. Geen pit."
"Nee," zei ze. "Het is altijd al van jou geweest."
De zin had meer impact dan de omvang ervan zou doen vermoeden.
Voordat je ook maar kon antwoorden, veranderde de sfeer in het atrium. Eerst golfde het door de menigte als een zacht briesje door zijde. Hoofden draaiden zich om. Beveiligingsmedewerkers in zwarte pakken kwamen uit de achteringang tevoorschijn met de snelheid en precisie van mannen die de weg vrijmaakten voor een belangrijke gast. De winkelcentrummanager stapte naar voren, bijna rennend, zijn gezicht een masker van beleefde toewijding. Gesprekken verstomden. Telefoons gingen over. Iets of iemand belangrijks was gearriveerd.
Valeria ging meteen rechtop zitten en streek haar haar glad.
'Wie is het?' mompelde ze.
Een vrouw in een ivoorkleurig broekpak stapte door het beveiligingscordon. Ze was al ver in de vijftig en had een gevaarlijk elegante uitstraling, een eigenschap die sommige vrouwen bezitten, met zilveren strepen in haar donkere haar en een blik die, om onbekende redenen, rijke mannen deed opkijken. Haar diamanten oorbellen fonkelden bij elke beweging. Het was niet nodig om het aan te kondigen: de lichaamstaal van de winkelcentrummanager sprak boekdelen.
Na een moment van verbijsterde stilte herkende je haar. Renata Álvarez.
Oprichtster van de Álvarez Group. Luxehotels, commercieel vastgoed, privébedrijven. Een vrouw wier naam veel vaker in de zakenrubrieken dan in de pers verscheen. Je had maandenlang geprobeerd om in haar netwerk door te dringen. De avond daarboven was bedoeld om je dichter bij mensen in haar omgeving te brengen.
En nu was ze daar.
Ze liep langs de ingang van de winkel.
Nadat de nieuwsgierige klanten voorbij waren gelopen.
Jij uit het verleden.
Ze stopte naast Mariana.
Vervolgens draaide Renata Álvarez zich met de tederheid van een ritueel naar haar om en glimlachte haar toe.
"Daar ben je dan eindelijk!" zei ze. "Ik begon al te denken dat je weer via de dienstgangen was ontsnapt."
Het leek alsof alle lucht uit het atrium verdween.
De winkelcentrummanager boog zijn hoofd. Een van de bewakers deinsde achteruit, alsof hij een positie innam rond een koning. Mensen fluisterden nu openlijk, met een onverzadigbare honger.
Mariana's gezichtsuitdrukking veranderde nauwelijks, maar verzachtte wel. "Ik keek gewoon toe," zei ze.
'Ik weet het,' antwoordde Renata. 'Je hebt altijd die blik op je gezicht als je aarzelt om me te vergeven.'
Valeria's hand gleed van je arm af.
Je probeerde te lachen, maar je mond was droog. "Mevrouw Álvarez," zei je, terwijl je een stap naar voren zette, "wat een eer. Ik ben Alejandro Rivas, directeur van..."
Renata keek je niet eens aan. In plaats daarvan hief ze haar hand op en raakte Mariana's wang aan met een verrassende vertrouwdheid.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
