Plotseling stopte hij weer.
"Maria! Kom hier onmiddellijk!"
Ze snelde ernaartoe.
In de stoel bevond zich iets onverwachts.
Onder de bekleding zat een klein houten paneeltje verborgen dat daar helemaal niet thuishoorde.
Tom tilde het voorzichtig op met een schroevendraaier.
Binnenin zat een pakketje, verpakt in plastic en dichtgeplakt met tape.
Ze staarden elkaar aan.
Met trillende handen opende Tom het.
Binnenin lagen bundels bankbiljetten.
Maria boog haar knieën en ging langzaam zitten.
Tom begon de biljetten te tellen. Hoe meer hij telde, hoe stiller hij werd.
"Er zijn er hier duizenden," mompelde hij uiteindelijk.
Maar de grootste verrassing was niet het geld.
Tussen de houten planken lag een vergeelde envelop.
Tom opende het voorzichtig en vouwde de brief erin open.
Het handschrift was onregelmatig, duidelijk dat van een oudere persoon.
Hij las het hardop voor.
"Als een eerlijk persoon dit geld vindt, laat hem het dan verstandig gebruiken. Ik heb geen familie meer. Laat het in ieder geval iemand gelukkig maken."
Maria bracht haar hand naar haar mond, de tranen stroomden over haar wangen.
"Tom... misschien is dit wel voor ons bedoeld."
Tom dacht er aandachtig over na.
"Misschien. Maar eerst moeten we doen wat nodig is."
De volgende dag ging hij naar het plaatselijke politiebureau en meldde zijn vondst. De agenten noteerden de informatie en vertelden hem dat ze zouden afwachten of iemand het geld zou komen ophalen.
Weken gingen voorbij.
Maria sliep nauwelijks en piekerde over de betekenis van de brief.
Tom herhaalde steeds dezelfde woorden als ze zich zorgen maakte.
"We hebben eerlijk gehandeld. Dat is wat telt."
Uiteindelijk bevestigde de politie dat er niemand was komen opdagen.
De beslissing lag nu bij hen.
Die avond zaten ze aan de keukentafel en bekeken de keurig geordende pakketten.
"Ik wil niet dat dit geld verandert wie we zijn," verklaarde Maria vastberaden.
"Nee," antwoordde Tom. "We zullen er verstandig mee omgaan."
Hun eerste gedachten gingen uit naar hun dochter en kleinkinderen.
Ze kochten warme winterjassen, boeken en speelgoed dat ze zich voorheen nooit hadden kunnen veroorloven.
Toen de kinderen de cadeautjes openmaakten, vulde hun gelach het kleine appartement.
Ze hielpen hun dochter ook discreet met het betalen van achterstallige rekeningen, door simpelweg te zeggen dat ze geluk hadden gehad.
Tom heeft uiteindelijk een arts geraadpleegd voor onderzoeken die hij vanwege de kosten al maanden had uitgesteld.
Maria verving enkele kapotte huishoudelijke apparaten en voerde reparaties uit in het appartement.
Ze schonken ook een deel van het geld aan een nabijgelegen verzorgingstehuis.
Ze waren het over één punt eens: als het geld was achtergelaten in de hoop anderen te helpen, dan moest die wens gerespecteerd worden.
De fauteuil is eindelijk weer in ere hersteld.
Maria koos een stevige, lichtgekleurde stof, terwijl Tom de structuur verstevigde en de armleuningen afwerkte.
Toen de werkzaamheden waren afgerond, zag de plek er compleet nieuw uit.
Op kerstavond stond de gerestaureerde fauteuil trots naast de verlichte kerstboom.
Buiten dwarrelde de sneeuw zachtjes door het raam.
Binnen was het appartement warm en vol vrolijkheid.
Tom zat in de fauteuil en glimlachte naar Maria.
"Je hebt er goed aan gedaan om de trofee mee naar huis te nemen."
Maria glimlachte terug naar hem.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
