Ze snelde naar haar toe, bezorgd dat er iets ergs was gebeurd.
Maar toen ze zag waardoor hij was gestopt, bleef ze daar sprakeloos staan.
Even was het stil.
Tom ging langzaam weer zitten, met een verbijsterde blik.
"Tom... gaat het wel goed met je?" vroeg Maria zachtjes, terwijl ze zijn schouder aanraakte.
'Ik geloof het,' antwoordde hij zachtjes.
"Kom naar de keuken. Het ontbijt staat klaar."
Tom waste zijn handen en ging aan de kleine keukentafel zitten. Het appartement was eenvoudig, maar het was er altijd warm en uitnodigend geweest.
Hij zuchtte.
"Het ziet ernaar uit dat het pensioen pas met Kerstmis binnenkomt," zei hij bedroefd. "Misschien kunnen we dan zelfs geen cadeautjes voor de kleinkinderen kopen."
Maria zat tegenover hem, haar gezicht vertrokken van bezorgdheid.
"Ik heb nog maar zo'n twintig dollar over," gaf ze toe. "En het is al de negenentwintigste. Mijn pensioen komt pas over twee weken."
Tom bleef kalm.
'We vinden wel een oplossing,' zei hij zachtjes. 'We hoeven alleen maar voor elk kleinkind een lekkere reep chocolade te kopen. En ook eentje voor onze dochter, zij is dol op chocolade.'
Maria schudde haar hoofd.
"Zelfs goede chocolade is tegenwoordig duur."
Ze stond op en wierp een blik op het kleine kruisje dat aan de muur hing.
'Heer, help ons door deze moeilijke dagen heen,' mompelde ze.
Het leven was de laatste tijd inderdaad moeilijk geweest.
Hun dochter had vier kinderen, en ondanks hun lange werkdagen was er altijd een tekort aan geld. Maria en Tom hielpen door op de kinderen te passen wanneer ze konden.
Na het ontbijt ging Tom even rusten vanwege zijn rugpijn. Maria pakte nog een vuilniszak.
De sneeuwvlokken dwarrelden langzaam door de lucht.
Toen ze weer bij de vuilnisbakken aankwam, stopte er nog een busje.
Twee mannen stapten uit en laadden verschillende spullen uit: een metalen bedframe, een zak met oude kleren en nog een antieke fauteuil. Ze lieten alles bij de containers achter en vertrokken net zo snel als de eerste twee.
Maria bekeek de tweede stoel aandachtig.
'Het is echt heel stevig,' dacht ze. 'De stof is wel vies, maar die is makkelijk te vervangen.'
Ze raakte de brede armleuningen aan.
"Tom zou daar graag willen zitten."
Nadat ze zich opnieuw met moeite naar boven had gesjouwd, duwde ze de appartementdeur open.
Tom leek verrast.
"Nog een schat gevonden tussen het afval?"
"Kijk eens hoe stevig het is," zei Maria trots. "Als het eenmaal gerepareerd is, is het perfect voor je rug."
"Waar heb je het gevonden?"
"Vlakbij de vuilnisbakken. Een paar mannen hebben het daar achtergelaten en zijn weggereden."
Tom haalde zijn schouders op.
"Nou, laten we eens kijken wat we ermee kunnen doen."
Hij droeg de fauteuil naar de woonkamer en begon de oude bekleding te verwijderen.
"De constructie is vreemd," mompelde hij. "Een stevig frame... maar een ongebruikelijke constructie."
Hij verwijderde de stof van de rugleuning en begon vervolgens aan de zitting te werken.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
