De uiteindelijke overeenkomst was gunstiger dan verwacht: ik behield mijn appartement in Lavapiés, ontving een redelijke financiële compensatie en, het belangrijkste, een document waarin Javier afstand deed van alle toekomstige claims. Zijn bedrijf ontsloeg hem niet, maar het project in Barcelona werd aan een andere architect gegund en zijn naam werd niet meer genoemd tijdens belangrijke vergaderingen.
De laatste keer dat ik hem zag was op het notariskantoor, in een oud gebouw in de Alcalástraat, toen we de papieren ondertekenden. Hij leek op het punt te staan iets te zeggen, maar hij slikte. Hij tekende. Ik tekende ook. De notaris keek op, las de officiële formules voor, en zo kwam er officieel een einde aan dit "belachelijke huwelijk".
Buiten stond Diego op me te wachten, leunend tegen een lantaarnpaal, met in elke hand een afhaalkoffie.
'En nu?' vroeg hij, terwijl hij me er een gaf.
Ik keek naar het verkeer, de overstekende voetgangers, de grijze hemel boven Madrid. Javier bestond nog steeds, met zijn gekwetste ego en zijn carrière in de wachtstand. De wereld was niet vergaan. Maar hij had geen greep meer op mij.
'Nu zijn er geen weddenschappen meer,' zei ik. 'Alleen nog beslissingen.'
Diego glimlachte, voor het eerst zonder schuldgevoel in zijn ogen. We liepen zwijgend door Alcalá, als twee mensen die wisten dat de toekomst niet vaststond – maar het was tenminste geen grap meer die in een café vol gelach werd verteld.
En voor het eerst in lange tijd voelde ik, terugkijkend op mijn leven, geen schaamte of angst. Alleen absolute stilte, als een blanco pagina die wachtte om door mij, en door niemand anders, beschreven te worden.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
