Niemand antwoordde, alleen snikken. Ik opende de deur en ging naar binnen.
Het beeld dat me begroette, deed me verstijven: Rekha zat ineengedoken in een hoek van de kamer, haar ogen rood, haar armen strak om haar knieën geslagen, haar ademhaling hortend. Mijn vader zat op het bed, zijn kleren verward, zijn gezicht vertrokken van verwarring en angst. De sfeer was beklemmend.
Ik vroeg:
"Wat is er gebeurd?"
Rekha's stem trilde:
“Ik… ik kan dit niet… ik ben dit niet gewend…”
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
