Hij zette de motor af en inspecteerde onze tuin.
De man hurkte neer en raapte een gehaakt konijntje op. Hij draaide het in zijn hand om. " Heb je deze zelf gemaakt?"
Ava knikte. "Mijn oma heeft het me geleerd. Mama zegt dat ik er heel goed in ben geworden."
Hij glimlachte toen hij het konijn neerzette. "Ze zijn geweldig. Je vader zou ze prachtig hebben gevonden. Weet je, hij liet me ooit meehelpen met het bouwen van een vogelhuisje, en het was zo scheef dat de vogels er niet eens naar wilden kijken."
Ava's ogen werden groot. "Kende u mijn vader?"
Hij knikte en zweeg even. "Ja, dat klopt. Ik probeer je moeder al heel lang te vinden, Ava."
'Ava, mijn liefste,' begon ik. 'Waarom ga je niet even een glas water halen en kijken of het eten al klaar is?' Ik probeerde kalm te blijven.
"Kende je mijn vader?"
Mijn dochter keek ons aan en merkte dat er iets veranderd was. "Oké, mam. Komt het wel goed?"
"Het gaat goed met me, schat. Kom even binnen."
Nadat ze vertrokken was, stond de man op en zette zijn helm af.
Ik was er sprakeloos van. Dat gezicht, nu ouder, met zijn markante trekken, maar onnavolgbaar.
"Marcus?"
Hij knikte eenmaal. "Ja, Brooklyn. Dat ben ik."
Ik deed een stap achteruit voordat ik mezelf kon tegenhouden. "Nee. Nee, je hebt hier geen recht om te komen."
"Het gaat goed met me, schat."
Een pijnlijke uitdrukking verscheen op zijn gezicht. "Ik weet hoe dat voelt."
'Echt?' Mijn stem verhief zich. 'David stierf, en toen verdween jij. Je ouders zeiden dat je weggegaan was. Ze zeiden dat je niets meer met mij of Ava te maken wilde hebben.'
Zijn lichaam verstijfde volledig. "Dat is een leugen."
Ik staarde hem aan.
'Ik heb je geschreven,' zei hij. 'Ik heb gebeld. Ik ben meerdere keren langs geweest. Mij werd verteld dat je verhuisd was. Ze zeiden dat je me niet in je buurt wilde hebben.'
"Dat is een leugen."
Een rilling liep over mijn rug. "Ik hoorde dat je vertrokken was."
Marcus slikte moeilijk. "Ik ben niet weggegaan, Brooklyn. Ik ben eruit gezet."
Even was het stil. Ava's schaduw bewoog achter het raam.
Toen zei Marcus kalm: "En dat is niet het ergste wat ze hebben gedaan."
Mijn mond werd droog. "Wat bedoel je?"
Hij keek naar het huis, en toen weer naar mij. 'Laat me binnen. Je moet dit zittend aanhoren.'
"Ik ben niet weggegaan, Brooklyn."
***
Binnen zag Marcus de pillenflesjes en medische rekeningen verspreid over de tafel liggen.
"Je bent echt ziek, B."
Ik haalde mijn schouders op. "Het is een moeilijk jaar geweest."
Ava bleef in de deuropening van de keuken staan. "Mam, heb je iets nodig?"
"Een klein beetje water, lieverd."
Ze knikte en verdween in de gang.
Marcus zat tegenover me en staarde naar de pillenflesjes, de onbetaalde rekeningen, het trauma dat de chemotherapie in ons leven had achtergelaten.
