Een ander verschil tussen ons was dat Violet een thuis had om naar terug te keren.
Ik heb maar één sms'je van mijn broer ontvangen:
"Kom hier niet terug, Layla. Ga niet naar huis alsof iemand je iets verschuldigd is."
"Je laat me altijd lachen."
Dus ik volgde Violette naar haar stad.
Niet op een rare manier. Eerder zoals een blut, vijfentwintigjarige zonder plannen.
***
Mijn appartement was piepklein. De leidingen gilden elke ochtend en het keukenraam wilde niet dicht, maar het was van mij.
Violet kwam de eerste week langs met boodschappen en een plant die ik negen dagen later dood liet gaan.
"Je hebt gordijnen nodig," zei ze. "Misschien ook een vloerkleed."
"Ik heb geld nodig voor de huur, V."
"Je hebt een goede, zelfgemaakte maaltijd nodig. Dat lost alles op."
Mijn appartement was piepklein.
Zo heb ik Rick, de grootvader van Violet, leren kennen.
***
De eerste zondag dat ze me meenam naar haar landgoed, stond ik als aan de grond genageld in haar eetkamer, alsof ik kunst begreep. Ik complimenteerde het bestek, de vorken en messen naast mijn bord alsof ik op het punt stond een operatie uit te voeren.
Violet boog zich voorover. "Begin aan de buitenkant en werk naar binnen."
"Ik hou op dit moment niet van je."
"Zonder mij zou je verloren zijn."
Rick keek op van zijn soep. "Is er een reden waarom jullie twee aan het samenzweren zijn over het bestek?"
Zo heb ik Rick leren kennen.
Violette glimlachte lief. "Layla denkt dat jouw geld over haar oordeelt."
Rick keek me recht in de ogen. "Ze oordelen over iedereen, mijn beste. Vat het niet persoonlijk op."
Ik lachte.
En dat was het begin.
***
Daarna sprak Rick me aan. Hij stelde me vragen, onthield de antwoorden en merkte op dat ik altijd eerst naar de prijs van dingen keek voordat ik hun schoonheid zag.
