Mijn man stond voor de spiegel en trok zijn overhemd recht, alsof hij op een afspraakje ging, niet naar zijn werk.

Te veel parfum, te veel opwinding... veel te veel voor iemand die beweerde "vergaderingen" te hebben.

Ik bleef in de keuken en keek toe hoe de koffie klaar was met zetten.

In mijn hand… een klein flesje laxeermiddel.

Het was geen impulsieve actie.

Dit volgde op maandenlange stilte, telefoongesprekken die abrupt eindigden zodra ik de kamer binnenkwam, en "spoedvergaderingen" die steevast op vrijdagavond plaatsvonden.

En vooral… na het bericht dat ik de avond ervoor zag:

"Ik wacht morgen op je. Vergeet mijn favoriete parfum niet."

Ondertekend door Caroline.

De nieuwe secretaris.

Een elegante naam. Té elegant.

Ik haalde diep adem.

'En mijn koffie?' riep hij vanuit de deuropening, terwijl hij met een energie die hij me al weken niet had laten zien, zijn riem rechtzette.

Ik gaf het hem.

'Een kleine verrassing,' zei ik, met een kalme glimlach.

Ik keek toe hoe hij dronk.

Eén slokje.
Twee.
Drie.

Hij maakte het zonder aarzeling af.

Het deed meer pijn dan ik had gedacht... hij had al heel lang niets meer gedaan van wat ik hem in allerijl had gegeven.

'Dus, waar ga je heen, zo opgedoft en met dat parfum op?' vroeg ik, terwijl ik nonchalant tegen de lijst leunde.

"Vergadering," zei hij, terwijl hij zijn sleutels pakte. "Belangrijk. Strategie... prognoses... synergie."

Hij gebruikte deze woorden zonder onderscheid, alsof ze een bijzondere betekenis hadden.

'Een synergie met kant?' fluisterde ik.

Maar hij was al vertrokken.

De deur ging dicht.

Stilte.

Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.