De regen in het dal viel niet; hij hing als een koude, grijze sluier over de onregelmatige stenen van het voorouderlijk landgoed. Binnen in het huis rook de lucht naar ranzige wierook en de metaalachtige geur van ongewassen zilver. Zainab zat in een hoek van de kamer; zijn wereld was een tapijt van texturen en echo's. Hij herkende het precieze gekraak van de vloerplanken dat de komst van zijn vader aankondigde: een dof, ritmisch gebonk dat de last droeg van een man die zijn eigen afstamming beschouwde als een afbrokkelend monument.
Hij was eenentwintig, en in de ogen van zijn vader Malik was hij gebroken glas. Voor hem was zijn blindheid geen handicap; het was een goddelijke belediging, een smet op de onberispelijke reputatie van een familie die handelde in esthetiek en sociale status. Zijn zussen, Aminah en Laila, waren de gouden beelden in hun galerij: stralende ogen en scherpe tongen. Zainab was slechts de schaduw die zij wierpen.
De clou kwam niet met een woord, maar met een geur: de doordringende, aardse geur van de straten, die het steriele huis binnendrong.
"Sta op, 'ding'," klonk de scherpe stem van zijn vader. Hij noemde haar nooit bij naam. Iets een naam geven was de ziel ervan kennen.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
