Het was een langzame, pijnlijke kus, gevuld met alles wat ze nog niet onder woorden konden brengen.
Zes maanden later werkte Lihua Chan niet meer als serveerster.
Hij was verantwoordelijk voor de internationale ontwikkeling van de Salvatierra-groep.
Ik sprak met leveranciers in Hongkong, ik onderhandelde over menu's in het Frans,
Hij deed zaken in het Engels en leidde openingen met dezelfde precisie waarmee hij, met een dienblad in de hand, door de hal van de San Ángel-tuin liep.
Don Ignacio Chan was getuige bij de burgerlijke stand tijdens het huwelijk van Lihua en Emiliano, dat in een eenvoudige ceremonie plaatsvond.
Enrique barstte in tranen uit. Zelfs het restaurantpersoneel applaudisseerde toen ze hand in hand vertrokken.
Op een nacht, maanden later, trof Emiliano haar om één uur 's nachts aan in de keuken van zijn nieuwe restaurant in Hongkong, terwijl ze de voorraad controleerde.
Hij sloeg zijn arm om haar middel.
—Mevrouw Salvatierra, heeft u ergens spijt van?
Lihua glimlachte zonder haar ogen van de cijfers af te wenden.
-Slechts één.
Hij verstijfde.
—Ik had je niet langer moeten laten wachten voordat ik ja zei.
Emiliano nam haar weer in zijn armen.
- Ik ook.
-Welke?
—Had ik je niet eerder ontmoet.
Ze legde haar voorhoofd tegen het zijne.
—Misschien moest ik eerst overleven.
Hij kuste haar teder.
En in die kus begreep Lihua iets wat ze nooit voor mogelijk had gehouden: niet alle verhalen worden gered door weg te rennen.
Sommigen worden gered wanneer een van hen eindelijk stopt met vluchten... en iemand vindt die bereid is tot het einde aan zijn zijde te vechten.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
