De maîtresse van mijn man belde zaterdagmiddag aan en toen ik de deur opendeed, gaf ze me haar jas en zei: "Zeg tegen Richard dat ik er ben."
Omdat ze dacht dat ik haar huishoudster was en al twaalf jaar haar vrouw.
Ik stond daar, haar designerjas in mijn hand, terwijl ze mijn appartement binnenliep alsof het haar eigen was: blond, rond de 25 jaar oud, in een jurk die meer kostte dan de huur van de meeste mensen. Hij keek even rond in de hal en zei: "Deze plek heeft een opknapbeurt nodig. Ik zal er met Richard over praten."
Richard is mijn echtgenoot. Hij was mijn echtgenoot, de man met wie ik dit huis steen voor steen heb gebouwd, terwijl ik twee banen had en mijn medische studie afrondde.
Deze man, die blijkbaar een jonge vrouw had die zijn dochter zou kunnen zijn, en die dacht dat hij mijn huis kon opknappen.
'Waar is Richard?' vroeg hij, zonder me zelfs maar aan te kijken.
'Hij is er niet,' zei ik.
—Nou, wanneer ben je terug? Ik heb niet de hele dag de tijd.
'Wie ben je?' vroeg ik, terwijl ik het raadsel langzaam begon op te lossen.
"Ik ben Alexis, de vriendin van Richard." Ze kantelde haar hoofd, geamuseerd. "En jij bent de schoonmaakster, als ik me niet vergis?"
Ze lachte.
—Nou ja, natuurlijk. Maar Richard heeft meestal beter gekleed personeel. Zijn ze nieuw?
Thuis, gekleed in mijn gebruikelijke zaterdagoutfit (jeans en universiteitstrui), zag ik eruit als de assistent van dat kind.
'Ik ben hier al twaalf jaar,' zei ik. 'Twaalf jaar. Richard daarentegen is hier pas vijf jaar.'
Hij rolde met zijn ogen. "Medewerkers overdrijven altijd hun leeftijd. Zeg gewoon tegen Richard dat ik er ben. Ik ben in de kamer."
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
