Op een middag zaten we samen op de veranda naar de zonsondergang te kijken. Ik had haar net geholpen met wat oefeningen en we waren allebei uitgeput, maar vredig. Voor het eerst in lange tijd waren we er gewoon voor elkaar, bevrijd van de last van het verleden, en accepteerden we het als een stap op de weg.
'Weet je,' zei ze zachtjes, 'ik had nooit gedacht dat we hier zouden zijn. Ik had nooit gedacht dat dit ons leven zou worden.'
Ik keek haar aan, mijn hart vol vreugde. "Ik had het zelf ook nooit durven dromen. Maar ik ben hier. Wij zijn hier. En dat betekent iets."
Ze glimlachte zwakjes, een glimlach die niet alles wegnam, maar de scherpe kantjes wel verzachtte. "Ja," zei ze. "Het betekent dat we er nog steeds zijn, samen."
Ik boog me voorover en kuste haar voorhoofd. De last van mijn fouten uit het verleden was er nog steeds, maar die bepaalde niet langer wie ik was. De weg die voor ons lag, zou niet gemakkelijk zijn. Er zouden nog steeds dagen van twijfel, pijn en vragen komen. Maar voor het eerst in maanden voelde ik dat we er allebei klaar voor waren om die weg samen te bewandelen.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
