De ontspannen zelfverzekerdheid die men uitstraalt wanneer men denkt dat men al gewonnen heeft.
Naast hem stond een vrouw gekleed in een crèmekleurige jurk en hoge hakken.
Haar verzorgde hand rustte op haar arm alsof die er altijd al had gelegen.
Tessa Monroe.
Ik herkende haar meteen.
Ze werkte op Grants kantoor.
Diezelfde collega waarover hij me ooit vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Dezelfde vrouw wiens "eindejaarsfeest" ik afsloeg omdat Grant erop stond dat ik "te moe was om te gaan".
Grant wierp een blik op mijn buik en trok een grimas.
Geen zorgen.
Geen schuldgevoel.
Walging.
"Ik zou niet bij een vrouw met zo'n dikke buik als jij kunnen blijven," zei hij op een neutrale toon.
Zijn woorden hadden een grotere impact dan hij waarschijnlijk had bedoeld.
Verschillende mensen in de buurt draaiden zich om om te kijken.
"Het is deprimerend," voegde hij eraan toe. "Ik moet mijn leven weer op de rails krijgen."
De baby schopte hevig in mijn buik, alsof ze reageerde op de wreedheid van haar stem.
Tessa liet een klein lachje horen.
"Grant heeft echt zijn best gedaan," zei ze zachtjes. "Maar mannen hebben nu eenmaal behoeften."
Mijn keel snoerde zich samen.
'Je verlaat me net nu ik op het punt sta te bevallen,' zei ik zachtjes.
Grant haalde zijn schouders op.
"Je redt het wel. Mijn advocaat regelt de kinderalimentatie. Ik ben hier niet om je te helpen."
Vervolgens schoof hij nog een document op de bank.
Helder.
Officieel.
Ontvangst van een huwelijksaanzoek.
Ik staarde hem aan.
"Ga je met haar trouwen?"
Grant glimlachte zelfvoldaan.
"Volgende week."
De baby bewoog weer, zwaar en onrustig.
'Besef je wel wat voor effect dit heeft?' vroeg ik.
Grant boog zich dichterbij.
Haar stem zakte tot een gefluister dat alleen ik kon verstaan.
'Je was een vergissing,' zei hij koud.
"En eerlijk gezegd? Je hebt nooit iets bijgedragen aan de discussie."
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.