Erics gezichtsuitdrukking veranderde als eerste. "Mam?"

Ik ging opzij zodat hij zijn zoon goed kon bekijken – rugzak nog op zijn rug, rode ogen, trillende handen.

'Je hebt hem twee uur lang in een auto laten zitten,' zei ik.

Jenna ging zo abrupt rechtop zitten dat de kruk over de tegels schraapte. "Dat is niet wat er gebeurde."

"Vertel me eens wat er gebeurd is."

Ze sloeg haar armen over elkaar. "We waren bij Bellamy's. Er was een probleem met onze reservering. We waren bezig om dat op te lossen."

Owen sprak zo zachtjes dat ik hem bijna niet verstond. "Je zei tien minuten."

Er viel een stilte in de kamer.

Eric keek hem aan. "Mijn vriend..."

"Nee," antwoordde ik scherp. "Met zulke vriendschappen bereik je niets."

Jenna's gezicht verstrakte. "Kom niet naar mijn huis en behandel ons alsof we criminelen zijn."

Ik pakte mijn telefoon. "Het hangt ervan af wat je gedaan hebt."

Eric staarde haar aan en keek toen naar Owen. 'Hoe lang zat je in de auto?'

Owen slikte. "Het was donker."

Het deed meer pijn dan welk getal dan ook.

Jenna zuchtte ongeduldig. "Hij had de tablet. De deuren waren op slot. De auto stond pal voor het raam."

Ik draaide me naar haar om. "En als hij bang was?"

Ze gaf geen antwoord.

'Owen,' zei ik kalm, 'wat gebeurde er toen je bang was?'

Hij staarde naar de grond. "Ik heb getoeterd."

Eric verstijfde. "Heb je de claxon gehoord?"

Jenna keek weg. "Mensen staarden ons aan."

Even was er een moment van onrust in de zaal. "Dus je hebt het gehoord."

"Het was gênant," zei ze, en zodra de woorden haar mond verlieten, keek Eric haar aan alsof hij haar niet herkende.

Ik pakte mijn telefoon en draaide 911.

Jenna sprong naar voren. "Wat ben je aan het doen?"

"Wat je vanaf het begin had moeten vrezen."

Eric stapte verbijsterd tussen ons in. "Mam, wacht even..."

Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.