"Ik denk dat dit betekent dat ik eindelijk kan rusten."
***
Later, toen Ava sliep, zaten Marcus en ik op de veranda. De zon ging onder en de lucht kleurde goudkleurig. Hij gaf me een klein, gammel houten vogelhuisje, vol splinters en met een dak vol verfspatten.
'Het stelt niet veel voor,' zei hij een beetje verlegen. 'Maar ik heb het gedaan. Voor het plezier van de herinneringen.'
Ik lachte terwijl ik hem stevig omarmde. "David zou het geweldig hebben gevonden."
Hij keek me aan, vermoeid maar oprecht. "Ik kan het verleden niet veranderen. Maar ik ben hier nu. Voor jou. Voor Ava. Voor onze... familie."
Naarmate het licht verdween, besefte ik dat Ava al die tijd gelijk had gehad. Ze was speelgoed gaan maken om me te redden, maar gaandeweg had ze ons leven weer opgebouwd.
Voor het eerst in jaren geloofde ik dat we het zouden redden.
Ik besefte dat Ava al die tijd gelijk had gehad.
