'Wat is er aan de hand?' vroeg ze hem.
Daniël antwoordde hem niet meteen.
"Mama... komt eraan."
Wachten
In ziekenhuizen lijkt de tijd soms tergend langzaam te gaan.
De minuten voelen als uren.
Ik zat in de wachtkamer, met huurder Noah in mijn armen, terwijl de dokter de testresultaten bekeek. Zijn gehuil was eindelijk overgegaan in zachte kreunen.
Ik wiegde hem zachtjes heen en weer.
"Ik ben hier," fluisterde ik opnieuw.
Ongeveer twintig minuten later stormden Daniel en Megan naar binnen.
Megan zag er bleek uit.
Daniel leek verward – en bang.
Ze renden allebei recht op me af.
'Wat is er gebeurd?', vroeg Megan.
Ik verwijderde voorzichtig de hoes en liet ze het blauw zien.
Megan slaakte een angstkreet.
"Oh mijn God..."
Daniel boog zich dichterbij.
Zijn gezicht werd wit.
"Ik... ik had dat nog nooit eerder gezien," zei hij zachtjes.
Op dat moment komt de dokter binnen.
'Meneer en mevrouw Carter?' vroeg ze.
Ze knikten allebei.
"Ik heb de scan bekeken," zei ze kalm.
Mijn hart stond stil.
'En?' vraagt Daniël.
De waarheid
De dokter glimlacht even.
"Het goede nieuws is dat er geen inwendige verwondingen zijn ."
We zijn alle drie tegelijk overleden.
'Maar,' vervolgde ze, 'het was niet het blauw zelf dat de tranen veroorzaakte.'
We keken haar verbijsterd aan.
'Wat bedoel je?' vroeg Megan.
De dokter raakte voorzichtig Noah's buik aan.
"Uw baby heeft ernstige gasophoping in de buik . Dit is extreem pijnlijk voor baby's."
Daniel knipperde met zijn ogen.
"Gas?"
'Ja,' beaamde ze. 'Huilen, een gebogen rug, weigeren te eten – dat zijn klassieke signalen.'
"Maar het blauw..." zei ik langzaam.
De dokter onderzocht ons zorgvuldig.
"Deze blauwe plek is waarschijnlijk ontstaan door overmatige druk die iemand uitoefende om zijn of haar maag te ontlasten ."
Megans ogen werden groot.
Soms brengt ze haar hand naar haar mond.
"Oh nee..."
Daniel draait zich naar haar toe.
"Wat ?"
De tranen sprongen haar in de ogen.
"Vanmorgen," mompelde ze, "probeerde ik hem te troosten toen hij huilde... Ik zag online een filmpje over het masseren van de buik van een baby om gasvorming te verlichten."
Ik voelde een steek van verdriet.
"Ik drukte een beetje... ik dacht dat het misschien zou helpen."
De dokter knikte zachtjes.
"Dat heeft waarschijnlijk wel een beetje geholpen, maar de huid van een pasgeborene krijgt heel snel blauwe plekken."
Megan begon te huilen.
"Ik heb hem pijn gedaan..."
"Nee," zei de dokter zachtjes. "U probeert hem te helpen."
De uitgang
De verpleegster liet Megan en Daniel zien hoe ze Noah's buik op de juiste manier moesten masseren.
Ze gaven hem ook medicijnen tegen winderigheid.
In minder dan tien minuten…
Het wonder geschiedde.
Noah hield op met huilen.
Niet langzaam.
Aanvulling.
Zijn kleine lijfje ontspande, zijn ademhaling kalmeerde en hij viel in slaap in Megans armen.
De stilte die in de kamer heerste, had iets bijna sacraals.
Daniel lachte nerveus.
"Nou ja... ik denk dat hij gewoon even een scheet moest laten."
De hele zaal barstte in opgelucht gelach uit.
Zelfs de dokter.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
