Na het ongeluk is de staat onmiddellijk in gesprek gegaan over "geschikte opvangmogelijkheden" voor het kind dat net wees was geworden en aanzienlijke medische behoeften had.
Karen, de maatschappelijk werkster die Hannah's dossier behandelde, stond naast haar ziekenhuisbed, met een notitieblok in haar hand en een zorgvuldig opgezette glimlach.
"We zullen een liefdevol pleeggezin voor je vinden," beloofde ze het angstige vierjarige meisje.
Op dat moment kwam Hannahs oom van moederskant de ziekenkamer binnen.
Ray was een imposante verschijning, met grote, door het werk getekende handen en een permanente frons op zijn verweerde gezicht.
Het gebouw leek wel uit beton gehouwen en door extreme weersomstandigheden gevormd.
"Nee," antwoordde Ray resoluut tegen de maatschappelijk werker.
"Meneer, ik begrijp dat het moeilijk is, maar..."
"Ik neem het," onderbrak Ray, zijn stem liet geen ruimte voor discussie.
"Ik zou mijn nichtje niet aan vreemden toevertrouwen. Ze is familie van me. Ze is van mij."
Ray had geen kinderen, geen partner en absoluut geen ervaring met het verzorgen van mensen.
Maar hij nam Hannah mee terug naar zijn kleine huisje dat constant rook naar koffie, motorolie en iets ondefinieerbaars en stabiels.
Hij leerde alles over de zorg voor een verlamd kind op de meest moeilijke manier die denkbaar is.
Ray observeerde de verpleegkundigen in het ziekenhuis aandachtig en kopieerde hun bewegingen exact.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
