De lucht binnen was kouder dan buiten. Dat was het eerste wat me opviel. Het tweede was de stilte – geen tv, geen radio, alleen het gezoem van de lamp in de hoek en het onregelmatige ritme van haar ademhaling.
Ze zat, gewikkeld in een dekbed, in een fauteuil die ouder leek dan ik.
Toen ze de pizzadoos zag, lichtten haar ogen op, alsof ik haar iets bijzonders had gegeven.
"Ik probeer de verwarming nog even uit te stellen tot december," zei ze verontschuldigend. "Ik moet sparen voor mijn hartmedicatie."
Ze reikte me een plastic zak aan.
"Ik heb het twee keer geteld," voegde ze eraan toe. "Vooral centen. Een paar stuivers van de bank."
Ik nam de zak niet aan.
In plaats daarvan keek ik naar de keuken.
De koelkastdeur was niet helemaal dicht.
Binnenin: een half pak water. Een doos bakpoeder. Een goed dichtgeknoopte tas van de apotheek.
Dat was alles.
Ze bestelde geen pizza voor het gemak.
Ze bestelde het omdat het de goedkoopste warme maaltijd was die aan huis bezorgd kon worden.
Vervaagde foto's hingen aan de schoorsteenmantel – zij in een verpleegstersuniform uit de jaren 70, rechtopstaand en vol zelfvertrouwen.
Ze had decennialang voor vreemden gezorgd.
Nu moest ze kiezen tussen warmte, medicijnen en eten.
Ik slikte.
"Eigenlijk," zei ik, met een geforceerde glimlach, "is het systeem vastgelopen. U bent onze honderdste klant vandaag. Het is gratis."
Ze aarzelde. "Krijgt u daar geen problemen mee?"
"Ik ben de manager," loog ik. "Houd het wisselgeld maar."
Ik legde de pizza op haar schoot.
De stoom steeg op en verwarmde haar gezicht. Ze sloot haar ogen en ademde in alsof het zuurstof was.
Een traan rolde over haar wang.
Ik ging terug naar de auto.
Ik bleef zitten.
Ik startte de motor niet.
Een minuut later stuurde ik een berichtje naar de meldkamer: Lekke band. Ik heb 45 minuten nodig.
Toen reed ik naar de dichtstbijzijnde grote supermarkt.
Ik kocht geen rommel.
Melk. Eieren. Brood. Soep met oordopjes. Havermout. Bananen. Gegrilde kip, nog warm in de plastic verpakking.
Toen ik terugkwam, was ze bezig met haar tweede stuk, alsof ze bang was dat het zou verdwijnen.
Ik begon de boodschappen op haar tafel te zetten.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
