De lobby van het Four Seasons baadt in het vroege ochtendzonlicht, de marmeren details glinsteren en de lucht is doordrenkt met de geur van parfum.
Victoria Ashford staat bij de ramen in een smetteloos crèmekleurig Chanel-pak en lacht iets te hard met twee Duitse investeerders die haar vorige week al hadden afgewezen. Ze probeert nog steeds een wonder van hen los te krijgen.
Een zwarte man in een donkerblauwe polo, een keurig gestreken kaki broek en smetteloze witte sneakers loopt naar haar toe, met een leren aktetas onder zijn arm. Zijn houding is kalm en professioneel.
'Mevrouw Ashford? Darien Cole,' zegt hij. 'We hebben om 9:00 een vergadering over de Series C-investering.'
Hij biedt zijn hand aan.
Victoria bekijkt het alsof het iets vies is.
Ze doet een halve stap achteruit, haar handen in haar zakken, haar gezicht vertrokken van walging. "Pardon, wie heeft u hier binnengelaten?"
De Duitsers stoppen midden in een zin.
'Dit is een besloten bijeenkomst voor serieuze investeerders,' voegt Victoria eraan toe, haar stem scherp genoeg om te snijden. 'Niet voor mensen zoals u.'
De woorden klinken in de open lucht. Hoofden draaien zich om. Een conciërge pauzeert achter de balie. Ergens in de buurt wordt een telefoon opgenomen.
Dariens hand zakt langzaam naar beneden. "Als je even met je assistent zou willen overleggen—"
'Ik zei dat hij weg moest,' snauwt Victoria, nu luider, alsof volume gelijk staat aan gezag. 'Beveiliging. Verwijder hem voordat ik de politie bel.'
Twee bewakers komen snel aanrennen. De ene is ouder, zwart, en ziet eruit alsof hij dit haat. De andere is jonger, stijf en staat te popelen om bevelen op te volgen. Darien protesteert niet. Hij houdt zijn hoofd omhoog, knikt eenmaal en loopt met beheerste passen weg, terwijl vreemden hem nakijken alsof het vermaak is.
Victoria strijkt haar jas glad alsof ze stof eraf veegt. Ze draait zich met een stralende, geoefende glimlach naar haar gasten om.
'Het spijt me enorm,' zegt ze. 'Je zou niet geloven hoeveel oplichters proberen evenementen zoals deze te verstoren.'
Maar de Duitsers glimlachen niet. Een van hen – Klaus, met zijn zilvergrijze haar – kijkt haar aan alsof ze iets heeft onthuld wat hij niet meer uit zijn geheugen kan wissen.
"Dat leek me nogal hard", zegt hij.
Victoria wuift afwijzend met haar hand. "Je moet kordaat optreden tegen deze mensen. Anders denken ze dat ze misbruik van de situatie kunnen maken."
Klaus' gezichtsuitdrukking wordt ijzig. "We hebben je vorige week al nee gezegd, Victoria. We kwamen alleen even langs uit beleefdheid."
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
