Stuart kwam tevoorschijn, met een rood gezicht maar ook opgelucht. « Man, Jackson wil weten of we volgend weekend nog steeds zin hebben in de barbecue, » zei hij, terwijl hij zijn handen aan zijn broek afveegde. Hij ging zitten, sloeg zijn arm om mijn schouders – dezelfde schouders waar hij waarschijnlijk een uur geleden nog de spot mee had gedreven – en kuste me op mijn slaap.
‘Ja,’ zei ik, mijn stem klonk hol en afstandelijk, alsof hij van onder water kwam. ‘Dat klinkt leuk. Ik kan mijn aardappelsalade wel maken.’
Hij omhelsde me. « Jij bent de beste, schat. »
Ik glimlachte. Het was een grimas, scherp genoeg om glas te snijden. In mijn zak zaten tweehonderd screenshots van hem waarop hij me een walvis, een varken, wanhopig en dom noemde.
Hij ging verder met het kijken naar de film. Ik zat daar, voelde het gewicht van zijn arm als een zware ketting en besefte dat de man van wie ik hield niet bestond. Hij was een personage, gespeeld door een oplichter. En de serie stond op het punt te worden stopgezet.
De volgende ochtend kwam de zon op boven een stad die fundamenteel anders aanvoelde. De kleuren waren minder verzadigd, het geluid scherper.
‘Schat, mag ik de auto lenen? Ik spreek af met Jackson in de sportschool,’ vroeg Stuart, terwijl hij koffie uit mijn apparaat in mijn mok schonk.
‘Tuurlijk,’ zei ik, terwijl ik hem de sleutels toegooide. ‘Veel plezier met je training.’
Op het moment dat de deur dichtklikte, bewoog ik. Ik huilde niet. Ik stortte niet in. Ik ging de strijd aan.
Ik doorzocht het appartement als een forensisch team. Zijn laptop was vergrendeld, maar zijn iPad – die hij uitsluitend gebruikte voor sport en memes – lag op het nachtkastje. Ik raadde de toegangscode in één keer: 1234. Voorspelbaar.
Ik opende iMessage. Het synchroniseerde.
Als de groepschat een rivier van rioolwater was, dan was zijn privéchat met Jackson de oceaan waarin die rivier uitmondde.
Ik vond een gesprek van twee dagen geleden.
Jackson: « Wanneer ga je upgraden? Je zei dat de zomer de deadline was. »
Stuart: « Ik wacht tot na de feestdagen. Ze gaat me een hoop dure dingen kopen voor Kerstmis. Ik denk aan een nieuw horloge, misschien die gamingstoel. »
Jackson: « Geweldig. Ik heb respect voor je doorzettingsvermogen. »
Stuart: « Ik moet de koe melken voordat ik haar naar de slacht stuur. »
Hij was van plan me tot na de kerst te gebruiken. Hij had een letterlijk tijdschema voor me opgesteld, afgestemd op het maximaliseren van zijn opbrengst aan cadeaus.
Ik zocht zijn spraakmemo’s op. Er waren er tientallen.
« Ik aan de telefoon met mijn moeder, ik vertel haar dat Stuart misschien wel de ware is. » In het geheim opgenomen.
« Ik neurie terwijl ik de was opvouw. » In het geheim opgenomen.
« Ik slaap. » Alleen het geluid van mijn ademhaling.
Hij gebruikte mijn bestaan als bron van inspiratie. Mijn intimiteit was zijn komedie.
Ik werd zo misselijk dat ik me aan de rand van de commode moest vastgrijpen. Hij werkte in de auto-onderdelenwinkel van zijn oom Richard. Hij klaagde voortdurend over geldgebrek en beweerde dat het magazijnwerk nauwelijks iets opleverde, en dat ik daarom onze vakantie in juli had betaald. Ik scrolde terug naar de berichten die ik met zijn oom had uitgewisseld.
Richard: « Bonus wordt vrijdag op je rekening gestort. Goed gedaan dit kwartaal. »
Stuart: « Dankjewel oom Rich. Ik koop er een nieuwe geluidsinstallatie voor de vrachtwagen van. »
Hij had geld. Hij gaf er alleen de voorkeur aan om het mijne uit te geven
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Ik heb alles via AirDrop naar mezelf gestuurd: screenshots, opnames, video’s. Daarna ben ik naar zijn map ‘Verzonden’ gegaan en heb ik alle sporen van de overdracht verwijderd. Ik heb alles eerst op een USB-stick gezet en vervolgens in een cloudmap met de naam « Belastingen 2023 ».
Ik heb de iPad precies teruggezet waar hij had gelegen, gelijk met de stofring op de tafel.
Toen Stuart drie uur later terugkwam, bezweet en trillend van de endorfines, boog hij zich voorover om me te kussen. Ik hield mijn adem in en probeerde de neiging om terug te deinzen te onderdrukken.
« Pizza vanavond? » vroeg hij. « Op mijn kosten? Grapje, ik zit tot vrijdag krap bij kas. » Hij liet die jongensachtige grijns zien die me vroeger helemaal week maakte. Nu leek het alsof een roofdier zijn tanden liet zien.
‘Op mijn kosten,’ zei ik, terwijl ik probeerde wat luchtigheid in mijn stem te leggen. ‘Laten we bestellen bij dat Italiaanse restaurant waar je zo graag komt.’
We brachten de avond door met het eten van carbonara. Ik lachte om zijn grappen. Ik liet hem zijn hoofd op mijn schoot leggen. Ik streek met mijn vingers door zijn haar en vroeg me af hoe iemand zo leeg vanbinnen kon zijn.
‘Gaat het goed met je?’ vroeg hij op een gegeven moment, terwijl hij naar me opkeek. ‘Je lijkt zo stil.’
‘Ik denk gewoon aan de feestdagen,’ loog ik. ‘Ik wil dat deze kerst bijzonder wordt.’
Hij grijnsde. « Ik ook, schat. Ik ook. »
Zondag sleepte hij me mee naar het winkelcentrum. Hij had nieuwe schoenen nodig. We gingen naar de Nike-winkel en hij paste zes paar, paradeerde voor de spiegels en vroeg om mijn mening. Toen hij een paar van 85 dollar had uitgekozen, liep hij naar de kassa en bleef daar gewoon staan. Hij keek me aan met die verwachtingsvolle, smekende puppy-ogen.
De instinctieve herinnering aan onze relatie nam het over. Ik haalde mijn kaart tevoorschijn. Ik betaalde. De kassier vroeg of ik de punten wilde.
‘Absoluut,’ zei ik, stralend.
Toen hij wegging, zwaaide hij met zijn handen tegen elkaar. « Jij bent de allerbeste vriendin ooit, » zei hij.
De allerbeste vriendin ooit. De woorden galmden door mijn hoofd en weerkaatsten tegen de screenshots in mijn zak waarop hij me een varken had genoemd.
Maandagochtend ging hij naar zijn werk. Ik meldde me ziek. Ik zat aan mijn keukentafel, de stilte drukte op me. Ik wist dat ik hem niet zomaar kon confronteren. Als ik zou schreeuwen, zou hij me manipuleren. Hij zou zeggen dat het ‘kleedkamerpraat’ was, dat ik gek was, dat ik zijn privacy schond. Hij zou het verhaal zo verdraaien dat ik de slechterik zou zijn.
Nee. Hij had een lange adem gehad. Ik moest een nog langere adem hebben.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
