Hoofdstuk drie: Wat ze bij zich droeg
De cabine zat vast.
Het meisje schreeuwde niet en beschuldigde niemand. Ze ritste gewoon haar jas open en greep in haar rugzak, waar ze een zorgvuldig in een doek gewikkeld voorwerp tevoorschijn haalde. Haar handen trilden – niet van angst, maar van betekenis.
Toen ze het openvouwde, ving de blauwe driehoek met witte sterrenrand het bovenlicht op.
Iedereen herkende het meteen.
Verdriet kent symbolen die geen rekening houden met klasse, rijkdom of regels.
'Mijn naam is Elena Lawson,' zei het meisje, haar stem nu stabieler, gedragen door iets diepers dan alleen zelfvertrouwen. 'En dit is mijn vader.'
Er viel een diepe stilte.
Helens mond werd droog.
'Hij is twee dagen geleden overleden,' vervolgde Elena, terwijl ze eerbiedig over de stof streek. 'Ze zeiden dat hij niet in de cabine mocht vliegen. Ze zeiden dat ik dat wel mocht. Ze zeiden dat er iemand bij hem moest blijven.'
De man naast haar stond op.
'Dus,' zei Elena uiteindelijk, terwijl ze Helen aankeek, 'ik ben precies waar ik moet zijn.'
Helen voelde de wereld kantelen.
De training schreeuwde dat ze de orde moest herstellen – dat ze de cockpit moest oproepen, spullen moest beveiligen en gezag moest laten gelden. Maar een andere stem, stiller en gevaarlijker, herkende de waarheid: niets doen zou haar minder kosten dan het verkeerde doen.
Toch zette ze een stap naar voren.
'Dat moet worden opgeborgen,' zei Helen, terwijl ze haar hand uitstak. Regels waren de enige taal die ze nog kende.
Elena deinsde achteruit en klemde de vlag tegen haar borst. Het geluid dat haar ontglipte was geen schreeuw, maar het heropenen van verdriet.
“Raak hem niet aan.”
De man aan de overkant van het gangpad ging tussen hen in staan.
'Ik denk dat je klaar bent,' zei hij.
De cockpitdeur ging open.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
