Hoofdstuk twee: Honger maakt niet altijd lawaai
Zodra het lampje voor de veiligheidsgordels uitging en de geur van warm brood en met kruiden geroosterde kip de cabine vulde, begon Helen met geoefende efficiëntie aan de bediening. Het linnen werd opgemaakt. Water werd ingeschonken. Het menu werd zonder gezichten te tonen voorgelezen.
De mannen in pakken luisterden nauwelijks.
De vrouw in kamer 2A bestelde witte wijn voordat Helen was uitgesproken.
Bij stoel 1C bediende Helen eerst de man naast het meisje. Dat was de gewoonte. Het gaf haar ook wat tijd.
Het bord werd op het dienblad geplaatst.
De geur dreef weg.
De ogen van het meisje volgden het – niet gretig, maar aandachtig. Haar lippen waren op elkaar geperst, niet uit arrogantie, maar uit zelfbeheersing. Helen voelde een bekende, ongemakkelijke draai in haar maag.
Het was de blik van iemand die had geleerd dat vragen om dingen het leven alleen maar moeilijker maakt.
'Ik heb wat snacks,' zei Helen, terwijl ze een klein pakje crackers uit de kar pakte. 'Dit zou genoeg moeten zijn.'
Het meisje knipperde met haar ogen. "Op het kaartje stond dat het diner inbegrepen was."
Haar stem was zacht en hees, alsof ze die de laatste tijd niet veel had gebruikt.
De hitte steeg op naar Helens nek. Ze merkte blikken in de buurt op, een gevoel van onrust, een situatie die uit de hand dreigde te lopen.
'Deze maaltijden zijn gereserveerd,' zei Helen, terwijl ze haar stem verlaagde maar tegelijkertijd scherper maakte, 'voor passagiers die deze service bewust hebben geboekt. Er is een fout gemaakt en ik kan die niet herstellen door de maaltijden weg te geven.'
'Ik heb niet op die plek gezeten,' zei het meisje zachtjes, terwijl een verwarde uitdrukking op haar gezicht te lezen was.
De woorden ontsnapten Helen voordat ze ze kon tegenhouden – ingegeven door uitputting, angst en maandenlang te horen krijgen dat ze vervangbaar was.
'Soms,' zei ze te snel, 'zijn dingen niet voor iedereen weggelegd. En het is belangrijk om te weten waar je thuishoort.'
Het meisje verstijfde.
Aan de overkant van het gangpad deed een man zijn koptelefoon af.
'Misschien moet je daar nog eens over nadenken,' zei hij kalm.
Helen richtte zich op. "Meneer, ik regel dit wel."
Toen stond het meisje op.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
