Niemand volgde.
Ze sloot de deur, deed hem op slot en trok toen de lakens van het bed. Voorzichtig. Methodisch. Ze spreidde een dikke handdoek over de matras en ging op de rand zitten, met gebogen schouders.
Lucas boog zich dichter naar het scherm.
Maya stroopte haar mouw op.
Vervolgens haalde ze een spuit tevoorschijn.
Zijn hart bonkte in zijn keel.
Ze injecteerde zichzelf langzaam, met samengeknepen kaken, terwijl de tranen stilletjes over haar wangen gleden. Een moment later verscheen er bloed op de handdoek. Eén druppel miste de handdoek en belandde op het laken eronder.
Maya drukte haar voorhoofd tegen haar knieën en fluisterde:
"Nog even... alsjeblieft. Hij mag het nog niet weten."
Lucas kon niet ademen.
Dit was geen verraad.
Dit was lijden.
De 'vuile' lakens verborgen geen ander persoon.
Ze verborgen hun pijn.
Lucas wachtte niet tot de ochtend.
Hij reed in het donker naar huis, met trillende handen aan het stuur.
Maya was in de wasruimte toen hij binnenkwam, net bezig met het opvouwen van de pasgewassen lakens. Ze schrok toen ze hem zag.
'Je bent vroeg terug,' zei ze met een geforceerde glimlach. 'Is er iets gebeurd?'
Lucas liep de kamer door en trok haar in zijn armen.
'Ik zag het,' fluisterde hij. 'Het spijt me zo dat ik het niet eerder zag.'
Haar lichaam verstijfde. Alle vechtlust verdween in één klap.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
