‘Jij… jij werkt hier?’ riep hij, zijn stem brak bij de laatste lettergreep. ‘Je bent wat? Je bent de receptioniste?’
Ik trok één perfect gevormde wenkbrauw op. « Ik geef leiding aan drie commerciële afdelingen, Tyler. Dus ja. Ik neem aan dat ik de baas ben. Waarom ben je hier? »
Hij zag eruit alsof hij elk moment flauw kon vallen. Hij greep zich vast aan de deurpost voor steun. « Ik… ik kwam om met iemand te praten over een investeringsgesprek. Britney zei dat haar zus in de vastgoedsector werkte, dat u misschien een afspraak voor me kon regelen met een hypotheekadviseur. Maar ik dacht… ik dacht dat u zich met verhuur bezighield. »
Daar was het dan. Het oordeel trof hem recht in het gezicht als een natte handdoek.
Ik bleef stil. Kalm. Beheerst. Hij was degene die trilde van de zenuwen.
‘Je hebt tegen mijn moeder gezegd dat ik niet naar oudejaarsavond moest komen,’ zei ik. Mijn toon was kalm en gemoedelijk, maar vol implicaties. ‘Omdat ik de sfeer verpest, toch?’
Zijn wangen trokken bleek weg en hij zag er ziekelijk bleek uit. « Morgan, ik… ik bedoelde het niet… ik wist het niet. »
‘Wat wist je niet?’ vroeg ik, mijn stem scherper makend. ‘Dat ik een baan had? Dat ik een leven had? Dat ik geen mislukkeling was die je in de schaduw kon duwen om jezelf meer te laten stralen?’
Hij slikte moeilijk, zijn adamsappel bewoog op en neer. Hij bleef maar staren naar de glazen wand achter me – de wand die uitzicht bood op de hele verdieping vol medewerkers, tientallen in totaal, die onder mijn bevel werkten. Ik zag zijn ego als het ware steen voor steen afbrokkelen.
Hij wees met een trillende vinger naar me. « Waarom? Waarom heb je niemand verteld dat je… dit was? »
Ik gaf hem een heel klein, afstandelijk glimlachje. « Niemand heeft ernaar gevraagd. »
Hij knipperde met zijn ogen, sprakeloos. Zijn mond opende en sloot zich als een vis op het droge.
Jenna kwam dichter bij mijn bureau staan en fluisterde: « Mevrouw Hayes, moet ik de beveiliging bellen? »
Ik wuifde haar weg. » Tyler is geen bedreiging, Jenna. Hij is gewoon een man die de situatie ernstig heeft onderschat. »
‘Ik ben hier niet voor dit,’ mompelde hij, terwijl hij driftig over zijn voorhoofd wreef. ‘Ik ben gekomen omdat we een lening nodig hebben. Een investeerder. Britney zei dat jij misschien iemand kent die ons kan helpen.’
Ik onderbrak hem met een opgestoken hand. « Tyler, laat ik iets heel duidelijk maken. Ik meng familie en zaken niet. En ik verstrek al helemaal geen leningen aan mensen die achter mijn rug om over mij roddelen. »
Hij staarde me aan alsof ik zojuist de wetten van de zwaartekracht had omgedraaid. « Dit kun je niet doen! » riep hij plotseling, de wanhoop duidelijk hoorbaar. « Weet je wel wie ik ben? »
Ach, die klassieke uitspraak. Het laatste toevluchtsoord voor de machtelozen.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
