Ashley knipperde met haar ogen. "Wat? We zijn op familiebezoek – waarom gelden hier bestemmingsplannen?"
Emily glimlachte. "We ontvingen gisteravond een bericht dat een grote groep van plan was dit pand te bezetten. Om veiligheidsredenen vereisen bijeenkomsten van meer dan zes personen die er overnachten een inspectie en een tijdelijke evenementenvergunning."
Ashley draaide zich naar me toe. 'Je hebt ons een zone-indeling opgelegd?'
'O ja,' zei ik vriendelijk. 'Dit huisje is volgens de wet bestemd voor twee overnachtende personen. Drie als we creatief zijn. Maar eenentwintig, daarentegen...' Ik gebaarde naar de groep. 'Dat zou in strijd zijn met diverse verordeningen.'
Emily kwam al dichterbij het huis. "Hoeveel slaapkamers?"
"Een."
“En de toiletten?”
"Een."
Een neef mompelde: "Twintig mensen, één toilet? Nee, bedankt."
Emily richtte zich tot de groep. "Zonder vergunning – die drie tot vijf werkdagen duurt – kunt u hier niet overnachten. Dagbezoeken zijn toegestaan, maar overnachtingen niet."
Ashley protesteerde: "Dit is belachelijk! We hebben zes uur gereden!"
"Er zijn hotels op twintig minuten afstand," zei ik vriendelijk. "Hele mooie hotels."
Ryan wreef over zijn voorhoofd. "Ashley... misschien hadden we eerst even moeten bellen."
Ze wierp hem een boze blik toe.
Emily overhandigde Ashley een folder. "Als u probeert te verblijven zonder vergunning, bedraagt de boete $1.200 per persoon per nacht."
Twintig mensen. Twee weken.
Ashley maakte de berekening. Haar gezicht werd bleek.
Er klonk gemompel in de groep:
"Dat kunnen we ons niet veroorloven."
"We hadden eerst even moeten vragen."
"Laten we een hotel nemen."
Ashley liep vastberaden naar de veranda.
"Denk je dat dit ons tegenhoudt?"
Ik glimlachte. "Nee hoor, lieverd. Dat was nog maar het begin."
Er reed nog een auto de oprit op.
Voor de volledige kooktijden ga je naar de volgende pagina of klik je op de knop 'Openen' (>), en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebook-vrienden.
